غزل های پریشان (علی رضا رحمانی)مجوعه غزلیات و اشعار علی رضا رحمانیحس بهار حس بهار می وزد از زندگی به منهر روز جلوه می کند از دشت شادیان آوای گرم مولوی از دور می رسداز اولین تمدنم از بلخ باستان صلصال گرچه از این شهر رفته استشهمامه زنده است، در آغوش بامیان از تکه تکه های تنم، جان گرفته استانگار فاریاب...

هجدهمین نشست نقد و بررسی ادبیات افغانستان با حضور «محمدجواد خاوری» داستان نویس و پژوهشگر افغانستانی از سوی «خانه ادبیات» افغانستان و با همکاری مرکز آفرینش های ادبی حوزه هنری برگزارشد، این نشست اختصاص داشت به نقد و بررسی مجموعه داستان چهارشنبه آخر اثر تقی واحدی.در آغاز محمد سرور رجایی مسئول نمایندگی ...

با عرض سلام خدمت دوستان عزیز  من علی رضا رحمانی هستم از کشور افغانستان و هم اکنون در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران مشغول تحصیل می باشم.این اشعار دلسروده های خودم هست که در قالب غزل می باشد. Adblock test (Why?)

فریاد زد درون خود احساس تـــرس را           در رهگذار خلـــــوت آیینـــــۀ صـــــداهمرنگ غربتی که درونش نشسته بـــود          بیهوده دید گریـــــه و فریــــاد یا خـــدامانند شاخه های درختـــــــان بی ثمـــــر           در خود شکست وروان شد به هر کجاهمراه رودهای خروشــــان زندگـــــــی            همر...

مرگ در کوچه ها قدم می زدآخرین روزهای پاییز استعشق یعنی درست بعد از تو لحظه ی اتفاق هرچیز است دود را پشت دود از سیگار در هوای خودش رها می کردزیر لب حرف های نامفهوم بازهم با خدا گلاویز استهیچ چیزی نداشت در دنیاهیچ چیزی نبود در فکرش دور می ریخت طرز دیدی کهعشق شاید ترحم انگیز است آخرین شعر بعد رفتن تو م...

با عرض سلام خدمت دوستان عزیزمن علی رضا رحمانی هستم از کشور افغانستان و هم اکنون در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران مشغول تحصیل می باشم.این اشعار دلسروده های خودم هست که در قالب غزل می باشد.

تو در سکوت بمان تا دوباره درد کشمو عشق پاک تو را در وجود سرد کشم

اگرچه مثل دو انسان شبیه هم بودیم به این وداع غم انگیز لاجرم بودیم دو کوه خسته که پابند جایگاه خودیم برای قاعده ای، سخت متهم بودیم چقدر فاصله ها بین ما مقدس بود چه کوچه های زیادی که همقدم بودیم میان فکر و خیالات عاشقانه ی خود همیشه تشنه ی یک چای تازه دم بودیم برای ما دو نفر زندگی مجزا بود همیشه دور ا...

سرگیجه های آخر خود را نشانه کردشب را فدای یک غزل عاشقانه کردتنها کنار پنجره ای ایستاد و بعدحال و هوای خسته ی خود را ترانه کردتنها میان کوچه صدا زد تو را ولیبی اختیار روح خودش را روانه کرددرد هزار زندگی بدتر از خودشآمد میان ذهن و روانش جوانه کردچرخید و رفت سمت همان نقطه های کوربی حال و حوصله عملی ناش...

صد شکر که سامرا مرا هم طلبید امسال مرا دو آشنا هم طلبید در محضر حضرتین هادی و حسن اینبار خداوند مرا هم طلبید علی رضا رحمانی

ذهنم تو را همیشه به تصویر می کشیددردی عمیق در سر من تیر می کشیدفکری عجیب ذهن مرا در نبود تویکباره تا به ورطه ی تکفیر می کشیدبا انزوا درون خودم می خزیدم و...کارم به سمت قسمت و تقدیر می کشیدبسیار خسته ام ، نفسم بند مانده استمرگی عجیب روح مرا زیر می کشیدوحشت هجوم برد و تنم را میان درددر یک اتاق مرده ب

عبور می کند از کوچه های وحشتناک حدود نیمه ی شب بوی خسته ی تریاک صدای سرفه ی مردی اواخر عمرش صدای خنده ی مستی به لذت کنیاک صدای خش خش پای مسافر غربت مسیر کوچه ی شب فرشی از خس و خاشاک نفس کشیدن سختی در آن هوای کثیف و گرد و خاک هوا در تنفسی ناپاک نگاه یک سگ ولگرد و گم شدن در شب سکوت محض و عجیبی به ح

پس از تو مرگ مرا می کشد به سوی خودششب است و خودکشی و حفظ آبروی خودشدر انزوای تو مردی همه جهانش رابه قدر گور گرفته چهارسوی خودشدرون هجمه ای از یک فشار روحی سختقدم زده همه جا را به جستجوی خودشرها شد از تو پس از زندگی بی رحمشو ذره ذره به هم ریخت زیر و روی خودشحدود نیمه ی شب یک سکوت وحشتناک...در عکس کهن...

خاطراتت دوباره می ریزندخون یک عمر بی گناهی منلحظه هایم همیشه سرگردان بین دنیای بی پناهی منمثل احساس بی کسی در خوددور از جمع می رسی در خودبعد حس مقدسی در خودتویی و ذکر لا الهی منچشم دنبال روشنایی بودمرگ آغاز همصدایی بودآخرین لحظه ی جدایی بوداولین لحظه ی تباهی منعشق را در خودم فدا کردمدست های تو را ره

ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺳﺖ ، ﺍﺯ ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﺑﯿﮑﺮﺍﻥ ﯾﮏ ﻣﺎﻩ ﺳﺒﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻡ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯿﮑﻨﺪ ، ﻫﻤﺼﺤﺒﺘﯽ ﮔﺮﻡ ﺧـــــــــﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻧﻮﺭﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ، ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻦ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﺁﺭﺍﻣﺸﯽ ﻣﯿــــــﺎﻥ ﺳــــﺮﻭﺩ ﻣﻘﺪﺳﯽ ، ﺑـــﺎﻝ ﻭ ﭘﺮﯼ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﭘﻬﻨﺎﯼ ﺁﺳﻤـــــﺎﻥ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺤﺮ، ﺧﻠﻮﺕ ﻭ ﺩﻋﺎ ،...

جادوی چشم های تو را هر غزل نداشت اینگونه طرز دیدنت عکس العمل نداشت تصویر من برای تو امشب مجسم است یک عاشقی که دست گلی در بغل نداشت اصلا برای تو قدمی برنداشت هیچ مردی که در حدود توانش عمل نداشت مردی که ساده از همه جا دل بریده بود حتی دلیل ساده ولی مستدل نداشت حالا شبیه خاطره های قدیمی است انگار او اج...

ﺗﺼﻮﯾﺮﯼ ﺍﺯ ﺳﯿﺎﻫﯽ ﺩﺭﯾﺎ ﻭ ﺳﺎﺣﻠﺶ ﺁﻫﻨﮓ ﻣﻮﺝ ﺧﺴﺘﻪ ﻭ ﻣﺮﺩﯼ ﻣﻘﺎﺑﻠﺶ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺳﺮﮔﺬﺷﺖ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﻋﺎﺷﻘﯽ ﺁﺭﺍﻡ ﻣﯽ ﮔﺬﺷﺖ و ﻓﻘﻂ ﻏﺼﻪ ﺣﺎﺻﻠﺶ ﺣﺘﯽ ﻫﻼﻝ ﻣﺎﻩ ﺩﻟﺶ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﺑﺎ ﺁﻧﮑﻪ ﺩﺍﺷﺖ ﭼهره ای ﺍﺯ ﻣﺎﻩ ﮐﺎﻣﻠﺶ بغض از گذشته های غم انگیز در گلو ﺁﯾﻨﺪﻩ ﻧﯿﺰ ﮐﻬﻨﻪ ﺗﺮﯾﻦ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻣﺸﮑﻠﺶ ﺑﺎﻭﺭ ﻧﮑﺮﺩ ﺑﯿﻦ ﺧﻮﺩﺵ ﺗﺎ ﺭﺳﯿﺪﻧﺶ ﯾﮏ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺷﺪﻩ ﺣﺪ ﻓﺎﺻﻠﺶ ﺣﺘﯽ...

یادش بخیر!!! رود حیرتان و ساحل زیبای آن ...

سفر چه واژه ی سختی برای من شده است سفر بهانه ی تلخ به هم زدن شده است سفر همیشه برایم از آمدن خالیست تمام زندگی من نیامدن شده است تو رفتی و بخدا باورم نمی آید به آنچه فکر نکردیم ... مطلقا شده است به غیر نام تو چیزی نصیب من نشده و سهم من فقط این نام بر بدن شده است "همیشه رفتن و رفتن از آمدن چه خبر؟" ه...

رفتی و از همه ی پنجره ها دلسردم نفرتی دارم از این واژه ی "برمی گردم" مثل مشتی ست که بر صورت خود حس کردم جای زخمی که به روی بدنم هست ببین من همین گونه که دیدی اثری از دردم روز تا شب فقط از کوچه به پس کوچه زدن شب که تا صبح برای غزلی سردردم واقعا دست خودم نیست ، خدا هم شاهد... که اگر دست خودم بود رها م...