غزل های پریشان (علی رضا رحمانی)مجوعه غزلیات و اشعار علی رضا رحمانیحس بهار حس بهار می وزد از زندگی به منهر روز جلوه می کند از دشت شادیان آوای گرم مولوی از دور می رسداز اولین تمدنم از بلخ باستان صلصال گرچه از این شهر رفته استشهمامه زنده است، در آغوش بامیان از تکه تکه های تنم، جان گرفته استانگار فاریاب و بدخشان و جوزجان تاریخ زنده می شود از کابل کهناز کندهار و غزنی و پنجشیر و طالقان ما نسل بوعلی و سنایی و شیخ جامخوشحال خان و بزرگان این جهان ما پیرو حقیقت مطلق، کتاب حقایاک نعبد شب و روز است بر زبان ادامه مطلب

هجدهمین نشست نقد و بررسی ادبیات افغانستان با حضور «محمدجواد خاوری» داستان نویس و پژوهشگر افغانستانی از سوی «خانه ادبیات» افغانستان و با همکاری مرکز آفرینش های ادبی حوزه هنری برگزارشد، این نشست اختصاص داشت به نقد و بررسی مجموعه داستان چهارشنبه آخر اثر تقی واحدی.در آغاز محمد سرور رجایی مسئول نمایندگی خانه ادبیات افغانستان در تهران نویسنده کتاب چهارشنبه آخر را چنین معرفی کرد.تقی واحدی متولد 1349 در مزار شریف است. ایشان، داستان نویسی را از سال 1368 شروع کرده و از شمار داستان نویسان اول مهاجران مقیم ایران است که بعد از پیروز ی مجاهدین به افغانستان برگشت. آثار او عبارت اند از: گلدان خالی (1382 نشر عرفان تهران) گلیم باف (رمان، 1386 کابل) مجموعه افسانههای بومی«گل قاه قاه» عنوان پایان نامه ی او در دانشکده ادبیات بلخ بود که بعد از یورش طالبان در مزار شریف آسیب جدی دید و واحدی دوباره نویسی اش کرد که سر انجام در سال مولانا در مزار شریف منتشر شد. چهارشنبه آخر (پاییز 1382 نشر خانه ی ادبیات افغانستان، کابل) رجایی ضمن خوش آمد گویی و سخنانی در باره فعالیتهای این خانه در تهران، بخشی از داستان کوتاه چهارشنبه آخر را برای حضار به خوانش گرفت واز محمد جواد خاوری نیز برای سخنرانی دعوت کرد.محمد جواد خاوری، در آغاز سخنانش با تقدیر از خانه ادبیات و فعالیتهای فرهنگی و انتشار کتابهای ادبی که چهارشنبهی آخر نیز از شمار آنهاست، در باره آثار تقی واحدی که تجربهی بیست ساله در داستان نویسی داردگفت: حاصل این بیست سال نویسندگی، سه کتابی است که از لحاظ حجم، لاغر و این باعث تأسف است. اما با توجه به فضای افغانستان نه تنها واحدی را سرزنش نمیکنیم که ستایش هم میکنیم.خاوری، در بخش دیگری از سخنانش در بررسی کادامه مطلب

با عرض سلام خدمت دوستان عزیز  

من علی رضا رحمانی هستم از کشور افغانستان و هم اکنون در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران مشغول تحصیل می باشم.

این اشعار دلسروده های خودم هست که در قالب غزل می باشد.

فریاد زد درون خود احساس تـــرس را           در رهگذار خلـــــوت آیینـــــۀ صـــــداهمرنگ غربتی که درونش نشسته بـــود          بیهوده دید گریـــــه و فریــــاد یا خـــدامانند شاخه های درختـــــــان بی ثمـــــر           در خود شکست وروان شد به هر کجاهمراه رودهای خروشــــان زندگـــــــی            همراه دستهــای پریشـــــــان بــــــادهاهمراه روزهای جوانی که رفت ، رفت             مثل زمان که می گذرد تا بـه انتهـــــاآینده یی که در نظرش خیره می نمـود               از گرمی محبت یک دســــت آشنــــا ادامه مطلب

مرگ در کوچه ها قدم می زدآخرین روزهای پاییز استعشق یعنی درست بعد از تو لحظه ی اتفاق هرچیز است دود را پشت دود از سیگار در هوای خودش رها می کردزیر لب حرف های نامفهوم بازهم با خدا گلاویز استهیچ چیزی نداشت در دنیاهیچ چیزی نبود در فکرش دور می ریخت طرز دیدی کهعشق شاید ترحم انگیز است آخرین شعر بعد رفتن تو مثل فواره های خونین بود از رگ و شاهرگ خبر دارد چشم هایش به چاقوی تیز است با نگاهی به سوی تاریکی راه افتاد و رفت تا پایانراحت از جسم خود رها می شددفتر شعر هم سر میز استعلی رضا رحمانی  ادامه مطلب

با عرض سلام خدمت دوستان عزیز

من علی رضا رحمانی هستم از کشور افغانستان و هم اکنون در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه تهران مشغول تحصیل می باشم.

این اشعار دلسروده های خودم هست که در قالب غزل می باشد.

تو در سکوت بمان تا دوباره درد کشم

و عشق پاک تو را در وجود سرد کشم

اگرچه مثل دو انسان شبیه هم بودیم
به این وداع غم انگیز لاجرم بودیم

دو کوه خسته که پابند جایگاه خودیم
برای قاعده ای، سخت متهم بودیم

چقدر فاصله ها بین ما مقدس بود
چه کوچه های زیادی که همقدم بودیم

میان فکر و خیالات عاشقانه ی خود
همیشه تشنه ی یک چای تازه دم بودیم

برای ما دو نفر زندگی مجزا بود
همیشه دور از احساس ترس و غم بودیم

خدا گرفت تو را آخرش نفهمیدم
که از تمام جهان ما، مگر چه کم بودیم؟

کانال تلگرام

Http://telegram.me/intezar

سرگیجه های آخر خود را نشانه کرد
شب را فدای یک غزل عاشقانه کرد

تنها کنار پنجره ای ایستاد و بعد
حال و هوای خسته ی خود را ترانه کرد

تنها میان کوچه صدا زد تو را ولی
بی اختیار روح خودش را روانه کرد

درد هزار زندگی بدتر از خودش
آمد میان ذهن و روانش جوانه کرد

چرخید و رفت سمت همان نقطه های کور
بی حال و حوصله عملی ناشیانه کرد

چیزی ندید غیر مسیری که آخرش
او را به سمت دیگر دنیا روانه کرد

علی رضا رحمانی

صد شکر که سامرا مرا هم طلبید امسال مرا دو آشنا هم طلبید در محضر حضرتین هادی و حسن اینبار خداوند مرا هم طلبید علی رضا رحمانی ادامه مطلب

ذهنم تو را همیشه به تصویر می کشیددردی عمیق در سر من تیر می کشیدفکری عجیب ذهن مرا در نبود تویکباره تا به ورطه ی تکفیر می کشیدبا انزوا درون خودم می خزیدم و...کارم به سمت قسمت و تقدیر می کشیدبسیار خسته ام ، نفسم بند مانده استمرگی عجیب روح مرا زیر می کشیدوحشت هجوم برد و تنم را میان درددر یک اتاق مرده بادامه مطلب

عبور می کند از کوچه های وحشتناک حدود نیمه ی شب بوی خسته ی تریاک صدای سرفه ی مردی اواخر عمرش صدای خنده ی مستی به لذت کنیاک صدای خش خش پای مسافر غربت مسیر کوچه ی شب فرشی از خس و خاشاک نفس کشیدن سختی در آن هوای کثیف و گرد و خاک هوا در تنفسی ناپاک نگاه یک سگ ولگرد و گم شدن در شب سکوت محض و عجیبی به حادامه مطلب

پس از تو مرگ مرا می کشد به سوی خودش
شب است و خودکشی و حفظ آبروی خودش

در انزوای تو مردی همه جهانش را
به قدر گور گرفته چهارسوی خودش

درون هجمه ای از یک فشار روحی سخت
قدم زده همه جا را به جستجوی خودش

رها شد از تو پس از زندگی بی رحمش
و ذره ذره به هم ریخت زیر و روی خودش

حدود نیمه ی شب یک سکوت وحشتناک...
در عکس کهنه و تکرار گفتگوی خودش

در آخرین غزل خود نوشت خواهد مرد
همان که تیغ کشیدست بر گلوی خودش

علی رضا رحمانی
برچسبها: علی رضا رحمانی

خاطراتت دوباره می ریزندخون یک عمر بی گناهی منلحظه هایم همیشه سرگردان بین دنیای بی پناهی منمثل احساس بی کسی در خوددور از جمع می رسی در خودبعد حس مقدسی در خودتویی و ذکر لا الهی منچشم دنبال روشنایی بودمرگ آغاز همصدایی بودآخرین لحظه ی جدایی بوداولین لحظه ی تباهی منعشق را در خودم فدا کردمدست های تو را رهادامه مطلب

ﺗﻘﺪﯾﺮ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﻣﻦ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺳﺖ ، ﺍﺯ ﺷﺐ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﻡ ﺑﻪ ﺗﻤﺎﺷﺎﯼ ﺑﯿﮑﺮﺍﻥ ﯾﮏ ﻣﺎﻩ ﺳﺒﺰ ﺩﺭ ﻧﻈﺮﻡ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯿﮑﻨﺪ ، ﻫﻤﺼﺤﺒﺘﯽ ﮔﺮﻡ ﺧـــــــــﺪﺍﻭﻧﺪ ﻣﻬﺮﺑﺎﻥ ﻧﻮﺭﯼ ﺗﻤﺎﻡ ﺯﻧﺪﮔﯿﻢ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ، ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻭﺟﻮﺩ ﻣﻦ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﺁﺭﺍﻣﺸﯽ ﻣﯿــــــﺎﻥ ﺳــــﺮﻭﺩ ﻣﻘﺪﺳﯽ ، ﺑـــﺎﻝ ﻭ ﭘﺮﯼ ﺑﻪ ﻭﺳﻌﺖ ﻭ ﭘﻬﻨﺎﯼ ﺁﺳﻤـــــﺎﻥ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﺳﺤﺮ، ﺧﻠﻮﺕ ﻭ ﺩﻋﺎ ، ﺩﻧﯿﺎ ﺷﮑﻮﻩ ﮔﺮﻡ ﻋﺒﺎﺩﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻓﺮﺷﺘﻪ ﻫﺎ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺟﻠﻮﻩ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ،ﺩﺭ ﻟﺤﻈﻪ ﻫﺎﯼ ﻣﻌﻨﻮﯼ ﻭ ﺧﺎﻟﺺ ﺍﺫﺍﻥ ﺍﻇادامه مطلب